2 April 2006 - Oud, slechtziend & Oost-Indisch Doof

 
Kalin is onze oudere sheltie, Kalin is een sheltie die leeft niet gehaast en zal zich ook echt niet druk maken om snel te lopen. Als we gaan wandelen, loopt ze altijd achterop. Meestal is zij de hekkensluiter samen met Keshia. Zo ook gisteren gingen we weer heerlijk wandelen in ons eigen bos. Het regende, niet hard, maar als je lang genoeg liep kon je goed nat worden. We liepen rustig door het bos op ons dooie gemakkie ondanks de regen. Die zo nu en dan toch best wel hard kon zijn. Maar ach, het is zondag en we hebben het aan de tijd.

Kalin & Keshia waren de hekkensluiters en die sjokten al snuffelend achter ons aan. Whisper en Ylanie vonden het weer leuk om vooraan te lopen. Phoebe moest zo af en toe even de indruk wekken dat er weer eens iemand aankwam en die blafte met doorgezakte knieen en lang gestrekte nek vooruit. Phoebe is een beetje een lollige dame die vind alles maar leuk. Whisper en Ylanie reageerden hier weer op, want je zou toch maar eens iemand moeten tegenkomen in het bos en niet zien. Dat zou verschrikkelijk zijn. Doordat Keshia & Ylanie gaan racen, zijn Prudence en Paige ook allert en zo komt het dat Frans weer loopt met drie stuiterende dames aan de riem.

Savannah gaat altijd haar eigen gang en komt alleen voor een koekje. We liepen over brede paden, zo konden we onze Kalin goed in de gaten houden, zij is slechtziend en ze loopt niet snel. Elke keer kijken we even om of ze het nog bij kan houden en geregeld staan we dan op Kalin te wachten omdat ze weer eens honderden meters achter loopt. We kwamen vlakbij een bocht, ik keek nog even om en zag Kalin en Keshia lopen. Net alsof ze gezellig aan het kletsen waren liepen ze naast elkaar. Ik dacht, dat komt wel goed, die volgen ons zo. Inmiddels was ik aan de klets geraakt met Frans en we liepen door. Op een gegeven moment keek ik om. Ik zag Keshia de hoek al om komen, en ik dacht ach Kalin zal zo wel komen?

Ik bleef even wachten. Er kwam geen Kalin. Kalin "koekje" dat wil nog wel eens helpen. Maar nee hoor, geen koekje hielp om Kalin te roepen. We waren wat verder doorgelopen dan anders, want we waren druk in gesprek. Toch maar eens omlopen en blijven roepen. Kalin, kom voor! Kalin, Koekje! Maar geen Kalin. Het duurde wel even voordat ik terug was bij de kruizing, en het is daar onoverzichtelijk. Dus eerst de bocht om en het pad opkijken, daar stond Madammeke, die had helemaal geen haast gemaakt om vooruit te lopen. Die stond te eten. Maar wat ze stond te eten konden we al niet meer zien, want ze had daar zeker een minuut of 5 - 10 gestaan. Ach die ouwe is ook een beetje Oost-Indisch doof, ik ben me rotgeschrokken.

Kalin maar even aangelijnd met een bonsend hart van Schrik. Na een pad toch maar weer los gemaakt van de lijn, toch wel zielig zo'n oudje die aan de lijn moet, dan maar wat beter even opletten. Ze ging nu wel wat sneller gelukkig en we konden een mooi "nat" rondje lopen. Toen we rond waren werd het natuurlijk droog. En toen we eventjes thuis waren begon de zon te schijnen, zal je altijd zien.