5 April 2006 - Keshia en haar postbode syndroom

Gisteren was ik op weg om te wandelen, de dames lekker aangelijnd en ik wilde de voordeur uit, eerst al gekeken of er niets aankwam. Er stond wel een fiets, maar dat was geen probleem. Ik nog een keer gecheckt, er kwam niemand aan. Ik doe de voordeur open en ineens komt de postbode er aangelopen. Ik was niet erg onder de indruk van de dames, ik had ze toch allemaal aan de lijn.

Ineens voelde ik een ruk en Keshia ging er vandoor achter de postbode aan. Grrr. Hoe kan dat nu weer, dacht ik! Dat doet ze anders nooit. De postbode moest lachen. Ik niet, ik vond het vervelend. Stond ik daar met zeven jengelende dames aan de lijn, die Keshia supporten. Ik maar roepen: Keshia kom dan! Keshia kom voor! Maar Keshia had het veel te druk met de postbode uit te schelden en ze achtervolgde de postbode.
De postbode liep naar zijn fiets en pakte zijn fiets, Keshia achter de fiets aan en ik maar roepen, in de hoop dat ze niet de straat op ging. De postbode fietste gelukkig hard en Keshia gaf haar postbode strijd op en kwam netjes terug, zodat ik haar aan kon lijnen. Nu maar hopen dat ze niet weer haar hoofd uit haar halsband rukte. Tja, dat krijg je als je als postbode werkt, de postbode rammelt aan de voordeur, shelties worden dan nieuwsgierig om te kijken, en ineens wordt het weer stil. Als ze dan een postbode op straat tegenkomen denken ze vast: Dat is die man die altijd aan de voordeur rammelt en weer wegloopt LOL

De dames in de auto en op weg naar het bos. Elke dag een andere wandeling is het motto anders wordt het zo saai. Het is dan ook elke dag weer een verassing waar we uitkomen in het bos. Ik had mijn auto geparkeerd bij het fietspad. Eerst had ik eigenlijk geen zin om zo ver te wandelen, maar het werd toch weer dik 1 1/2 uur. Al slingerend door het bos. Alle auto's vermijdend, Whisper even gedag zeggen tegen auto's en herten uitzwaaien. Kalin weer eens zoek, dus roepen Kalin, kom voor! Een jodelend stelletje Whisper en Kinderen stond naast me mee te roepen. Een heerlijk viertal is het toch.

Savannah had zich onderweg nog weer even flink geparfumeerd naast het pad. Ze loopt altijd diep de bossen in om zo haar behoefte te doen, maar helaas doet ze niet altijd alleen haar behoefte, ze kwam meurend terug. Met een meurende Savannah terug in de auto na 1 1/2 uur. En weer naar huis, daar vielen ze als prinsesjes in slaap. Zo druk als ze zijn tijdens de wandeling, zo stil zijn ze als ze thuiskomen. Ze slapen dan allemaal hun roes uit tot het etenstijd is. Lekker een paar uurtjes voor mezelf.